XVID 624x253 25fps MP3 138kb/s 699.9M Premiera 2007-02-10 - Germany
Prosto i na lewo.
Czy życzy sobie pan...
Kto to?
To nie mój ojciec.
Cholera, wzięliśmy złą trumnę.
Przepraszamy, pojedziemy po nią.
ZGON NA POGRZEBIE
- Przynieśli złą trumnę. - Żartujesz?
Uwierzysz?
Dobrze, że sprawdziłem.
Przeprowadzilibyśmy ceremonię dla jakiegoś przypadkowego gościa.
Co za interes oni prowadzą?
Martwię się czym innym.
Mama w rozpaczy, Robert ma ją pocieszyć...
O ile tu dotrze. A mowa żałobna jest okropna.
- Nieprawda. - Jest.
Wszyscy będą się zastanawiać czemu Robert jej nie odmawia.
Jesteś równie dobrym pisarzem.
Daj komuś przeczytać swoją twórczość.
Wszystko będzie dobrze.
Jak tylko pogrzeb się skończy, musimy się skupić na przeprowadzce.
I zacząć żyć normalnie.
Zadzwoniłeś do nich?
- Wpłaciłeś zaliczkę za mieszkanie? - Niedługo to zrobię, obiecuję.
Nienawidzę pogrzebów, a ty? Są takie dołujące.
To po prostu śmierć i to wszystko. Zgadzasz się?
- Tak, są w porządku. - Jak możesz tak myśleć?
Czemu w ogóle tam jedziemy? Nawet nie znamy Daniela.
Ja go znam. Kilka razy go spotkałem.
- Ale nie jest przyjacielem, co? - No nie, ale...
Jeśli zamierzasz palić to wychyl się przez okno...
... nie chcę dostać twojego raka.
Mam własne problemy.
Na przykład?
To co wyskoczyło mi na nadgarstku.
Mówiłem ci, spójrz na to. Jest popierdolone.
Jestem popierdolony.
Czemu w ogóle jedziemy?
Chodzi o Marthę, co?
W porządku?
Nieźle, dzięki.
Trochę się denerwuję.
- Chodzi o mojego ojca? - Nikt mnie jeszcze tak otwarcie nie nienawidził.
On każdego nienawidzi. Nie bierz tego do serca.
- Musisz się odprężyć. - On mnie stawia na krawędzi.
Bardziej będzie się martwić śmiercią męża siostry.
Nie skupi się na tobie.
Jak powiemy mu, że się pobieramy, zacznie cię akceptować.
- Jesteś pewna? - Oczywiście.
Nie widzę go akceptującego.
Uciekaj od pogrzebu ty fajansie, okaż trochę szacunku!
Uspokój się. W porządku. Oddychaj.
Przez nos.
Głęboki oddech.
Jebany wieśniak.
Zejdę na dół. Mam nadzieję, że teraz jest dobra.
- Pójdę z tobą. - Nie trzeba.
Wiem. Sprawdzę ustawienie krzeseł.
Żeby było miejsce dla wujka Allfiego.
Cholera.
Jak się czujesz?
Oczywiście, że pamiętam wujka Alffiego.
Oczywiście, nie ma problemu.
Oczywiście, nie mam nic przeciwko.
Nie martw się. W porządku. Obiecuję.
Do zobaczenia.
Cholera!
Czy to pana ojciec?
Tak, to on.
W porządku, mamo?
Nie wiem, co bez niego zrobię.
- Po co mam żyć? - Nie wygłupiaj się.
Masz przyjaciół, rodzinę, mnie i Jane, Roberta...
- Gdzie jest Robert? Dzwoniłeś? - Samolot ląduje o 10.
- Gdybym mogła coś dla ciebie zrobić... - Zabierz ręce, zostawiasz ślady.
Wpadnę wieczorem. Nie dam rady.
Mam pogrzeb. Wujek umarł.
Tragedia.
To mocny towar. Wystarczy połówka.
Zaufaj mi. Odjebie cię w kosmos.
Muszę kończyć, siostra przyjechała. Umówimy się po pogrzebie.
Do zobaczenia.
Chwila!
- Jak leci? - Niegotowy? Spóźnimy się.
Założę spodnie i jedziemy. W porządku?
Simon jest zestresowany. Jakiś kretyn mało nas z drogi nie zepchnął.
Pieprzone dranie. Za 2 minuty będę.
- Skąd tu tyle tabletek? - Troy chce zostać farmaceutą.
- W porządku? - Jestem troszkę roztrzęsiony.
Nie za bardzo, tylko...
... troszkę.
Weź to.
- Uspokoi cię. - Jesteś pewna?
Oczywiście. To tylko valium.
Często to zażywałam.
Lepiej się poczujesz.
Otwieraj.
Gotowy.
Witaj, mamo.
Jak się czujesz?
- Jak lot? - Świetnie.
Martwiłem się turbulencjami, ale tak to jest z pierwszą klasą.
Nieważne ile zapłaciłeś za bilet. Jeśli samolot się rozbije, giniesz.
Nie martw się.
To on.
Nie mówiłeś, że będzie na wózku.
Wujku Alffie.
- Zabierzemy cię na pogrzeb. - Gdzie wy, kurwa byliście?
Spóźniliście się.
- Paskudnie ponure, co? - Nie ma być zabawnie.
Czuję się jakby mi serce wyrwało, okropność.
To twoja żałoba.
To kara za zbytnie wiązanie się emocjonalne.
- Cieszę się, że zostaniesz z mamą. - Nie na długo.
Wyprowadzamy się z Jane.
A co z mamą?
Może chciałaby polecieć z tobą do Nowego Jorku.
Niedorzeczne, nie mogę jej zabrać. Co z nią zrobię?
- Zabiorę na imprezę? - Zdecydowaliśmy się, zapłacimy zaliczkę.
- Będę potrzebować pieniędzy. - Jakich?
Z pogrzebu.
- Zgodziłeś zapłacić połowę kosztów. - Doprawdy?
Naprawdę?
Nie mam ich ze sobą. Zdobędę je za jakieś kilka miesięcy.
- Potrzebuję ich teraz. - Nie da rady. Jestem goły.
Jak to?
Jesteś znanym pisarzem. Mieszkasz w Nowym Jorku.
Wiesz, jakie są tego koszty?
A teraz wydałem fortunę na bilety. Wiesz ile kosztują w pierwszej klasie?
Wstyd.
Biedny wujek Eddie, co?
Poznałeś wujka Eddiego?
Był tu przed chwilą pies?
- Jestem pewien, że był tu pies. - O czym ty mówisz?
Nie ma gdzie zaparkować.
Tam. Koleś wyjeżdża.
Co ty robisz? Jesteś upośledzony?
Przepraszam...
Witaj Martha. Miałem tam właśnie zaparkować.
A jesteś z rodziny?
- Nie, ale... - Cześć, Martha.
Kto to?
- Co się stało? - Nawet na mnie nie spojrzała.
Co się stało?! Jesteśmy na miejscu?
Mamy przecież wujka. Że też zapomniałem im powiedzieć.
Dobra! Wyluzuj!
Co tu się wyrabia?
Nawet nie spojrzała.
Strasznie tu zielono, co?
- Co się z tobą dzieje? - Jak to?
Pleciesz coś o zieloności otoczenia i niewidzialnych psach. Co się dzieje?
Nie wiem.
On się tak normalnie zachowuje?
Jasne, że nie.
Coś jest nie tak.
Pewnie przez ten valium.
Dałam mu jeden z twojego mieszkania.
Pewnie nie jest przyzwyczajony.
Dobra.
- Nie możesz bliżej?! - Jedziemy w złą stronę.
Zatrzymaj się. Pogadam z Marthą.
A co z Alffiem? Potrzebuję pomocy.
Spóźnimy się!
Przestań.
Dziękuję za przybycie.
Dziwnie wrócić tu po takim czasie.
- Jak mieszkasz w innym kraju, tracisz kontakt. - Kim oni w ogóle są?
Nikogo nie poznaję.
A to kto?
Nie wiem. Przyjaciel ojca.
- Mówisz, że mam zapłacić za cały pogrzeb? - Przecież nie wyczaruję pieniędzy.
- Jak się sprawy mają? - Dobrze.
Czekamy tylko na wujka.
Poznał pan mojego brata?
Pisarz, oczywiście. Przyjemność poznać pana.
Czytałem kilka pana powieści.
- Musi być pan dumny z brata. - Bardzo dumny.
- Wygłosi pan dzisiaj mowę żałobną? - Daniel to zrobi.
Świetnie.
Sprawdzę czy wszystko przygotowane.
Ty powinieneś ją wygłosić.
Wszyscy tego oczekują.
Ty to zrobisz. Poradzisz sobie.
- Możesz podać. - Jak się czuje siostrzyczka?
Smutno.
Był wspaniałym mężem, prawda?
Troskliwym, oddanym...
Może herbaty?
Herbata potrafi wiele zrobić. Ale nie przywróci do życia.
Mój ojciec był wyjątkowym człowiekiem...
Dzwoniłeś w sprawie zaliczki? Może ja to zrobię?
Widzisz tego gościa przy stole?
Poznajesz go? Ciągle się na mnie gapi.
Słuchałeś mnie?
Musisz wpłacić zaliczkę nim będzie za późno.
Ruszaj się.
Nie uszkodź go!
Mój ojciec był wyjątkowym człowiekiem...
Katie wyładniała, co?
Jak wyjeżdżałem była dziewczynką. A teraz jest... zgrabna.
- Zagadam z nią. - Zrób to.
Mój ojciec był wyjątkowym człowiekiem...
Bardzo przykro mi z powodu pana ojca.
Zawsze o panu opowiadał. Że jest pan dobrym synem.
Czy wspominał o mnie? Peter.
Nie sądzę. Przyjaźniliście się?
Dziękuję za przybycie.
Pchaj mocniej!
Powinniśmy wszystkich zwołać. Zacząć ceremonię.
- Mogę tu być do trzeciej. - Jeszcze 5 minut, dla wujka Alffiego.
Czyż nie jest piękny?
Możemy porozmawiać?
O co chodzi?
Muszę ci coś powiedzieć. Ale ostrzegam, nie spodoba ci się.
- Witaj, Robercie. - Wujek Victor.
Smutny dzień...
- Jak tam interesy w N.Y.? - Naprawdę dobrze.
Co to za nonsens z nieodmawianiem mowy żałobnej?
Daniel ją wygłosi.
Co za szkoda.
Na pewno sobie poradzi, ale...
... to ty jesteś pisarzem.
Przepraszam na chwilę.
- Kiedy wychodzi nowa książka? - Pójdę po rzeczy.
W porządku?
Każdy pieprzony uczestnik chce, by Robert odmówił mowę żałobną.
Przecież to też mój ojciec. Uczyłem się tej cholernej mowy.
Oczywiście.
Będzie to najlepsza mowa żałobna w historii.
Wygląda na to, że Robert nie odmówi mowy żałobnej.
- Co powiedziałeś? - Że to co dałaś Simonowi to nie valium.
To mieszanka halucynogenna.
- Coś jak kwas, meskalina, ketamina. - To nie jest śmieszne.
Spójrz na niego, jest pod wpływem.
Ty skończony durniu. Co to wszystko robi w twoim mieszkaniu?
Skąd miałem wiedzieć, że ktoś je weźmie? Pigułki w cudzym mieszkaniu?
Były w butelce po valium.
Kurwa. Co ja zrobię?
- Powiedzieć mu? - Nie rób tego. Kompletnie zeświruje.
Powinniśmy go pilnować. Żeby nie wymknął się spod kontroli.
Niech nie rozmawia zbyt długo z jedną osobą.
Cześć, tato. Jak się miewasz?
- Spóźniłaś się. - Cześć, tato.
- Nie idziesz dzisiaj na uczelnie? - Nadrobię to.
Nie o ciebie się martwię. Widzę, że przyprowadziłaś... swojego przyjaciela.
Nazywa się Simon. Oczywiście, że przyprowadziłam, to mój chłopak.
- Martha, miło cię widzieć. - Tak mi przykro.
- To był wspaniały facet. - Simon, to moja...
Tak mi przykro z powodu śmierci.
- Tak mi przykro. - Dziękuję.
Za wszystko.
- Co zrobisz? - Nie wiem.
Nie mogę wyjść, bo ciotka się do mnie więcej nie odezwie.
Witaj, Martho...
- Świetne wyglądasz. - Jak na pogrzeb.
Ale mimo wszystko.
Słyszałem o zaręczynach. O co chodzi?
- Kto ci to powiedział? Nawet ojciec nie wie. - Z nim się żenisz?
I spędzisz z nim resztę życia?
To on.
Co tak wolno?!
Pomożesz mi?
Chciałbym z tobą o czymś porozmawiać.
Możemy później? Właśnie przybył wujek Alffie.
Dziękuję Justin. Mam nadzieję, że to nie był kłopot.
- Jak się wujek czuję? - Okropnie.
Panie i panowie...
... bardzo proszę zająć miejsca.
Zaczynamy ceremonię.
Z drogi. Nie zaczynajcie.
Cuchniesz.
- Rodzino i przyjaciele... - Może dlatego, że zostawiłeś mnie samego.
Nie wspominając, że wziąłeś wszystkie zasługi na siebie.
Bądźcie cicho.
Zaczniemy od ulubionego ustępu Edwarda. Z Biblii Króla Jakuba.
1 księga Samuela, 18 rozdział.
Abyś wiedziała, mieliśmy w samochodzie wujka Alffiego.
A ty zabrałaś mi miejsce. Musiałem go pchać przez 700 metrów.
To było moje miejsce.
Jeśli nie przestaniesz mnie szturchać tak cię urządzę, że rodzona matka cię nie pozna.
- Co tam się dzieje? - Ukradła mi miejsce parkingowe.
To jest pogrzeb, zachowuj się.
"Jonatan zaś zawarł z Dawidem związek przyjaźni, umiłował go bowiem jak samego siebie.
... dusza Jonatana przylgnęła całkowicie do duszy Dawida.
Jonatan zdjął płaszcz, który miał na sobie,
... i oddał go Dawidowi, jak i resztę swojego stroju...
... aż do swego miecza, łuku...
i pasa."
A teraz kilka słów od syna Edwarda.
Witam wszystkich.
Dziękuję za liczne przybycie.
Nie wiedziałem, że ojciec był tak popularny.
Wygląda na to, że po śmierci ma więcej przyjaciół.
Mój ojciec był wyjątkowym człowiekiem...
... urodził się w 1938 roku. Na rok przed wojną.
Nigdy nie zapomnę, gdy ojciec zabrał nas w rodzinne strony.
Niedaleko miasta zwanego Crawley w Sussex.
Zadziwiające, jak ekspansja lotniska w Gatwick...
stworzy z niego miasto dla dojeżdżających z powodu sąsiedztwa...
Londynu.
Dziecięce lata ojca były prawdziwie beztroskie. Sporo pól. Zieleni.
Tata spędzał na wsi całe dnie ze swoim kamratem Bobem.
Opowiadali jak spędzali wakacje jeżdżąc na rowerach...
Widziałaś?
Trumna się poruszyła.
Pierwszą pracą ojca była pomoc u elektryka imieniem Thompson.
I znowu!
Mówię ci, że trumna się rusza.
Gdy miał 18 lat opuścił dom, po kłótni z ojcem.
Ta trumna się rusza, mówię wam!
Tam jest ktoś żywy!
Co jest z wami?! Nie widzicie tego?!
Otwórzcie oczy! Ktoś tam się rusza!
- Co ty robisz? - Nie rób tego!
Wypuszczę cię!
Niewiarygodne, prawda?
Przepraszamy za niedogodności, wznowimy ceremonię tak szybko, jak to możliwe.
- O co kurwa chodziło? - Tak mi przykro.
- Trumna się ruszała. - Wejdź do środka, wytłumaczę ci.
Ten skrobiący dźwięk!
- W porządku? - Nie, nie dzwoniłem jeszcze w sprawie zaliczki.
Zabiję.
Zabiję go.
- Zostaw go, tato. - Zepsuł cały pogrzeb!
- To nie jego wina! - Jak to?
Twoja ciotka jest w katatonii.
Ma natychmiast się stąd wynieść.
Masz się już nie spotykać z tym...
- niedorzecznym człowiekiem. - Przepraszam.
- Nie mogę tego zrobić. - Dlaczego?
Ponieważ będziemy razem mieszkać.
- Postradałaś zmysły? - Nie zawsze taki jest.
Wziął pewne leki i...
- ... dlatego tak się zachowuje. - Leki? Jakie?
Wziął valium i organizm źle zareagował.
Valium?
Później porozmawiamy.
Usiądźmy.
- W porządku? - Tak.
To było paskudne. Padł jak kłoda przed twoja matką.
Nigdy nie wiesz, co cię spotka, jak ta plamka na skórze...
... mam już ją kilka tygodni, nie wiem co to jest.
Pokaż wujkowi Victorowi, jest lekarzem.
Widziałem jak się rusza. Nikt inny tego nie widział.
Widziałem jak się rusza, muszę tracić zmysły.
Czemu mam takie wielkie dłonie?
Muszę coś ci powiedzieć.
Pamiętasz, dałam ci valium?
Wygląda na to, że to nie było valium.
Słyszysz mnie?
Witam, doktorze.
Mam tutaj zmiany skórne, od tygodni. Nic się nie zmienia.
Wiem, że to drobna plamka, ale wygląda dziwnie, prawda?
Wracam
- Proszę udać się do dermatologa. - Ale jak pan sądzi?
Wygląda na mutację pigmentową.
Reakcja alergiczna na skorupiaki, orzechy...
- Jakie orzechy? - Nie wiem, ziemne, migdały.
Rozumiesz teraz?
Halucynogenne.
Radzę się odprężyć i dać się ponieść.
Zabaw się.
- Jak długo to trwa? - Nie wiem. 8 godzin.
- 8 godzin tego?! - Puść, Simon.
Niedobrze mi.
W porządku, Simon?
Wpuść mnie.
Martha, nie widziałaś buteleczki z tabletkami?
Weź się w garść.
Dasz radę. Jesteś Simon Smith.
Jesteś radcą prawnym.
8 godzin, nie ma problemu.
Gdzie mój zegarek?!
Już minęło...
- Otwórz drzwi. - Jeszcze 7 godzin.
- Proszę się nie przejmować. - Jezu, kurwa!
Żałoba dziwnie działa na ludzi, prawda?
Miałem do pana pewną sprawę.
Może to omówić w ustronnym miejscu?
Piszę pan książkę?
- Jak brat? - Inną niż brat.
Jest świetnym pisarzem, prawda?
Mam pewne zdjęcia, które chciałbym panu pokazać.
Od ostatnich kilku miesięcy bardzo się zbliżyliśmy.
Spędzaliśmy razem dużo czasu.
Tutaj jesteśmy w parku Reagana.
A tutaj, na szczycie londyńskiego autobusu.
- Okropnie wyszedłem. - Gdzie się spotkaliście?
W pobliżu.
Nic ci nie jest?
Tak, tak.
Wychodź, dołącz do pozostałych.
A tak, tutaj.
A to na balu kostiumowym w Kensigton.
To twój tata. Jako centurion.
Jakie was łączyły stosunki? Bo nigdy o tobie nie wspominał.
A masz z nim mnóstwo zdjęć.
Wiem, że to może być dla ciebie szok.
Na pewno sam by ci powiedział, ale nie był pewny twojej reakcji.
Mama o tym wie?
I nie ma powodu by się dowiadywała.
O ile dostanę co jest mi należne.
Chyba na coś zasługuję?
Byliśmy przecież kochankami.
Nic mi nie zostawił w testamencie.
Wiesz jak się przez to czuję?
Powiem ci.
Tanio.
Jak tania dziwka.
Nie sądzisz, że na coś zasługuję?
Czego chcesz?
15 tysięcy funtów wystarczy.
- Muszę kupić mieszkanie. - Decyzja należy do ciebie.
Myślisz, że tu przyjdziesz, pokazując kilka zdjęć, ale to niczego nie udowadnia.
Co to?
Nie chcę...
... ale wyjdę tam i pokaże te zdjęcia.
Chyba nie chcesz tego?
Czekaj tu.
Właśnie opowiadałem George'owi jak w czasach dziecięcych...
twój ojciec uwielbiał, gdy ganialiśmy na golasa.
Otwórz drzwi.
- Może pomogę? - Nie bardzo.
Panujesz nad sytuacją?
- Simon? - Co robisz w weekend?
- Mam kilka biletów za kulisy... - Mam wiele na głowie, więc odejdź.
Proszę.
Możemy zamienić słowo? To ważne.
Pamiętasz tego gościa, którego nie poznaliśmy?
Kurdupla.
Właśnie z nim rozmawiałem.
Pokazał mi zdjęcia.
Jego z tatą.
Razem.
- Razem na imprezach, w Kensigton... - Czy to gdziekolwiek zmierza?
- On walił ojca. - Wypierdalaj.
- Jaja sobie robisz? - Mówię ci, pokazał mi zdjęcia.
Co ty mówisz?
- Ojciec był gejem? - Dokładnie.
- Zdradzał mamę? - Najwidoczniej.
Z tym małym...
Większym zmartwieniem są jego żądania finansowe.
- Jak to? - Chce 15 tysięcy funtów.
- Niech się pierdoli. - Nie rozumiesz. On ma te zdjęcia.
Jak mu nie damy kasy, wszystkim to rozpowie.
Z intymnymi szczegółami życia seksualnego.
- Nie potrzebuje tego słuchać. - Więc, co zrobimy?
Pomyśl.
Strata czasu, nie wiem po co przyszedłem, dobrze się ubrałem i w ogóle.
Bardziej jest zainteresowana tym idiotą niż mną.
- Ten świat jest popierdolony. - To jest poważne, prawda?
Mutacja pigmentowa.
Spróbuj, chyba ma migdały. Wujek Daniela powiedział, że mam na nie alergię.
- To nie jedz. - Proszę, bądź kolegą. Spróbuj.
- Nie chce. - Wyświadcz mi przysługę!
Odpieprz się.
Widziałeś buteleczkę z pigułkami na ziemi?
Nie powinnaś być zostawianą samą sobie.
- Wejdziesz do środka? - Jeszcze chwilę.
Bardzo mi przykro... z powodu... sama pani wie.
To chyba okropność stracić męża. Ale wciąż jest pani młoda.
Relatywnie.
Myślała pani o ponownym ślubie? Pewnie jeszcze za szybko by wyrokować.
Okropność, gdy ludzie umierają. Był gość, którego znałem...
Zaciukali go na śmierć.
Nazwał matkę jednego łosicą, a ten go dźgnął.
Prosto w szyję.
Tam gdzie znajduję się aorta główna.
A krwi było tyle... Sama by pani nie uwierzyła, ile.
Wszędzie bryzgała.
Najśmieszniejsze jest to, że gość, który to zrobił, twierdził że nie wie co to łoś.
Czy to ciasto zawiera migdały?
Nieważne.
Przepraszam.
Miło się rozmawiało.
- Czemu najlepiej gdybym mu zapłacił? - Żyjesz na garnuszku rodziców, musiałeś coś oszczędzić.
Zapłaciłem za cały pogrzeb.
Skąd wiesz, że on nie wciska kitu?
- Si... - mon.
- Możemy wznowić ceremonię. - Proszę nam dać 5 minut.
- Co się dzieje? - Musimy wstrzymać nasze plany.
- Na jakiś czas. - Czemu?
Nie mam czasu tłumaczyć. Ale nie robię tego bez powodu.
- Jakiego? - Później wytłumaczę.
To ty jesteś szantażującym kutasem.
Co ty robisz? To manuskrypt, nie do czytania.
W takim razie nie zostawiaj go luzem.
- To moje biuro! - Chłopaki. Przejdźmy do sedna.
Zgadzam się.
Wypiszę ci czek i koniec, tak? Oddasz zdjęcia i znikasz z naszego życia.
Taki jest układ.
Twoja pierwsza próba? Pisarska. Twoja pierwsza powieść?
Kiedyś tego próbowałem. To również nie dla mnie.
To jak dar. Albo masz, albo nie.
Musi być ci ciężko, żyć przy reputacji twego brata.
Zawsze żyłeś w jego cieniu.
Czytałem twoją ostatnią powieść.
- Naprawdę dobra. - Dzięki.
- Koniec tego. - Co ty robisz?
Nie oddam temu skrzatowi ani pensa.
- Nie żartuj. - Czemu?
Przychodzi tu w dniu pogrzebu ojca, szantażuję nas i krytykuję moją powieść.
- Za kogo on się ma? - Jest na zdjęciach.
Niech pokaże, nie zależy mi.
Nie, Robert. Poddaję się.
Już więcej nie zniosę. Jeśli chce to zrobić...
proszę bardzo.
- Zejdź mi z drogi. - Porozmawiajmy.
Nie mamy o czym mówić. Zejdź mi z drogi!
Pomóż mi!
- Co ty robisz? - Bierz sznur.
- Nie ma tu sznura. - Z zasłon.
Zwiąż mu nogi.
Robert, to zły pomysł.
- Pieprzeni mężczyźni. - Mów mi jeszcze.
Leć po krawat. Leć!
Chcesz żeby nas usłyszeli? Wsadź mu do ust!
- Zamknij drzwi. - Co jest? Kto to?
- Ma atak. - To padaczka.
Znalazłem valium. To pomoże.
- Ile? - Nie wiem, kilka.
Otwórz mu usta. W porządku.
- Nie widzieliście brązowej... - Zamykaj.
-Miałeś je kurwa zamknąć! - Domknąć.
- Ma atak. - To czemu jest związany?
- Szantażuję was? Czym? - Nieważne.
- Jak to?! - To osobiste.
- Czemu? - Zaufaj nam.
- To zły gość. - Co z nim zrobimy?
Jak to nie wiesz?
Po co go związaliśmy i daliśmy valium?
- Valium? - Znalazłem buteleczkę. Kilka dałem na uspokojenie.
Chodzi o to...
że to nie jest valium. To wzmocniony kwas.
Simon wziął jedną przypadkiem i mu odwaliło.
- Co z tym robisz? - Są dla przyjaciela.
Mówisz, że chłopak Marthy wziął tylko jedną?
- A ty ile mu dałeś? - Pięć.
- Nie możecie mnie za to winić. - Biedny drań.
- Zadzwońmy po karetkę. - Nie możesz. Będę miał przesrane.
Znajdą go nakarmionego naszymi dragami.
- Co się stanie? Umrze? - Nie.
Nie sądzę.
Za chwilę, mamo.
- Musimy wyjść. - Zostańcie, przypilnujcie go.
Czekajcie. Przypilnować? Co mamy robić?
Dopilnujcie by nie uciekł. Zamknijcie za nami drzwi.
- Jak się czujesz? - Wielebny chciałby porozmawiać.
Możemy wznowić ceremonię? Muszę niedługo wracać.
- Musimy porozmawiać. - Potrzebujemy 5 minut.
Jakiś problem?
Chryste.
Czemu nie dałeś tej pieprzonej forsy?
Gdzie moje maleństwo? Co z tobą?
Kobiety.
Ach, te kobitki.
Coś ci powiem o kobietach...
gdy byłem młodym mężczyzną...
spotykałem się z najpiękniejszą kobietą w wiosce.
Wszyscy wlepiali w nią wzrok. Każdy chciał ją przerżnąć.
Oczywiście, odpowiadało jej to.
Muszę się wysrać.
Nie mogę uwierzyć, że dałeś mu pięć.
- Skąd miałem wiedzieć? - Nawet valium się tyle nie daje.
O tym też nie wiem.
Potrzebuje do toalety.
- Możesz skorzystać na piętrze? - Jestem na wózku, kretynie.
Jak mam tam wjechać? Otwórz drzwi.
Chwilunia.
- Co zrobimy? - Położymy go za kanapą.
Szukam klucza.
Zamknij się.
Idę!
Co jest z wami?
Zaraz zesram się w spodnie.
- Czego chcesz? - Porozmawiać.
Nie każ mi znowu przez to przechodzić.
Czego się boisz?
Wiem, że czujesz to samo. Nie zwalczysz tego.
To była jedna noc. Ogromny błąd.
Byłam najebana, mogłeś być równie dobrze osłem.
Co ten gość ma, czego ja nie mam?
Po pierwsze jest odpowiedzialny, rozważny.
Inteligentny, ustatkowany. Wystarczy?
Przestań zwalać wszystko na mnie. To nie ja go zaatakowałem i związałem.
- Ktoś musi zadbać o mamę. - Ja to robiłem odkąd uciekłeś do N.Y.
Niemożliwe, nie możesz tego przeboleć?
Płoniesz z zazdrości, ponieważ 3 lata spędziłeś nad powieścią...
- i nikomu nie dałeś do przeczytania. - Czemu miałbym?
Myślisz, że po twojej śmierci, wydadzą ją...
- Jesteś pompatycznym... - A ty samolubnym...
Co tu się dzieje? To pogrzeb twojego ojca.
- Czemu się tak zachowujecie? - Nie teraz.
Chodzi o mieszkanie? Nie chcesz tam iść, prawda?
- Powiedz jej. - Co?
Pamiętasz tego niskiego człowieka, którego ci pokazywałem?
Okazało się, że miał romans z tatą.
A teraz nas szantażuję. 15 tysięcy, inaczej pokaże wszystkim zdjęcia.
Pełne seksu.
- To jakiś chory kawał? - Oczywiście, że nie.
Twój ojciec był gejem?
Szybko!
Już wychodzi, szybko.
- Podnieś mnie. - Podnoszę, obejmij mnie.
Ile ważysz? Tonę? Mam cię.
- Szybko! - Nie widzę toalety.
- Opuść spodnie. - Sam to zrób. Przytrzymam cię.
Jak? Przecież wiszę.
Szybko!
Jeszcze majtki. Szybko.
- Zaczyna się. - Opuszczone.
- Już jestem? - Tak.
- Na pewno? - Usiądź.
- Czekaj. - Tak lepiej.
Niech to zejdzie.
Przegapiłeś tu.
Później się tym zajmiesz, mamy ważniejsze sprawy!
Zostaw to.
Nie dotykaliśmy go.
Nic ci nie jest?
Spróbuj jeszcze raz.
Koleżko?
Obudź go.
- Jak się nazywa? - Nie wiem.
Spróbuj Philip.
Philip?
Zbudź się. Nic ci nie jest?
Może to nie Philip. Może jakoś inaczej?
Uszczypnij go.
Chyba oddycha.
Musi oddychać.
- Nic mu nie jest? - Nie.
Nie żyje.
- Musimy dać mu forsę? - To nie takie proste.
Daniel odmówił mu zapłaty. Więc mamy przejebane.
Co się stało?
Co się tak szczerzysz?
Mogę was na chwilę prosić?
Zaraz wrócimy.
Co to?
- Wołajcie wujka. - Nie ma sensu.
Spójrz na niego. Martwy jak kamień.
- Co wyście mu zrobili? - Nic.
- Uderzył głową w róg. - Głową w róg?
Tak właśnie się stało. A jak sądzisz?
Bardzo źle.
- Co zrobimy? - Ja muszę już spadać.
- Nigdzie nie idziesz. - Nie mogę iść do więzienia.
Wiecie co tam robią? Nie mogę iść do więzienia.
Uspokój się.
Nikt nie wie kim on jest. Nie znają nawet jego imienia.
- Nawet go pewnie nie zauważyli. - Przecież ma kurwa 1,20 metra!
Pozbędziemy się ciała, tak jakby sobie wyszedł.
Pozbyć się ciała? Co ty pleciesz?
Co wiemy o pozbywaniu się ciał?
Wyrzucisz go do śmieci?
Zauważyliście rozmiar trumny wujka?
Sugerujesz by pochować go z moim ojcem?
Czemu nie?
Przecież się nie dowie.
Nie o to chodzi.
On mówi rozsądnie. Trumna tam jest, dziura w ziemi, koniec historii.
Chyba, że masz lepszy pomysł?
Musisz robić w życiu to co cię rozgrzewa.
Ale ja nie zachowuję się w życiu tak egoistycznie.
Odkryłam coś poza sobą, na czym mi zależy.
Zrób lepiej to samo.
Trochę szorstkie, zależy mi na tobie.
Zależy ci tylko na sobie. I na sposobie jaki na ciebie wpływam.
To nie prawda.
- Kocham cię. - Wcale nie.
Co ty robisz? Wracaj tu i się ubieraj!
- Widziałem, jak go całujesz. - Nie całowałam, przysięgam.
Co ty robisz? To pogrzeb.
Skoczę. Zaraz skoczę! Przysięgam!
Nie zrób głupstwa. Jesteś na... naćpany.
Uspokój się.
Spójrz na mnie. Justin, spierdalaj!
Odsuń się, bo to zrobię!
- Spójrz na mnie. - Zrobię to!
Skoczę!
To niemożliwe. Nie da rady.
Howard, to ty?
Jesteś tam?
Do łazienki.
Co to?
- Co wujek Alffie robi na kiblu? - Zapomniałem.
Jak mogłeś zapomnieć? Co z tobą?
Wpuść mnie.
- Co jest? - Howard, chodź zobacz...
Simonowi odjebało.
- Co się dzieje? - Nic.
Simon jest na dachu. Grozi, że skoczy.
- Gdzie idziesz? - Muszę tam iść.
Jeśli skoczy, mam przejebane.
Zaczekaj.
- Simon, nie skoczysz. - Nie słucham cię.
Wracaj tu.
Wejdź do środka, na herbatkę.
Co ty tam robisz?
Złaź stamtąd!
Muszę się go pozbyć, zostań na zewnątrz, niech nikt nie wchodzi..
- Kto to? - Daniel, wpuść mnie!
Wszyscy są w ogrodzie, musimy przenieść ciało.
Szybko.
Zostań, pilnuj, by nikt nie wchodził.
Witam, wielebnego.
Jak się dziś miewa Bóg?
Żartowniś z niego.
Musimy to zrobić.
Chciałem zapytać o religię i o to jak mogę zostać księdzem?
Widziałem pana i jestem pod wrażeniem.
Nie możemy go tak zostawić.
Dziwne, ale może tata tak by chciał?
Niczego nie traktujesz poważnie.
Czy prawda, że w niedziele...
wino jest słodsze? Albo nie.
Później się tym zajmiemy. Muszę zadzwonić.
Czemu twierdzisz, że niczego nie traktuję poważnie?
Bo znikasz za oceanem, nie odwiedzając rodziców.
Bo wydajesz ostatnie pieniądze na bilet w 1 klasie, a miałeś pokryć połowę kosztów.
Bo żyjesz jak na placu zabaw, nikt cię nie obchodzi prócz ciebie.
- Muszę powiadomić o tym młodzieńcu na dachu. - Muszę się wyspowiadać.
Miałem brudne myśli o wkładaniu długopisu w zadek.
Słucham?
To się robi niebezpieczne.
- Widziałem cię - Zostań.
Nigdy nie będę wystarczająco dobry.
Nie dla twojego ojca. Ani dla ciebie. Nie będę wystarczająco bogaty.
- Ani luzacki. - Przestań gadać te bzdury.
- Wejdź do środka. - Nie! Sama wejdź.
- Chodź ze mną. - Nie! Po co?
Bo będziemy mieli dziecko.
Co?
Będziemy mieli dziecko.
- Jesteś w ciąży? - Bez ciebie nie dam rady.
- Co to? - Proszę posłuchać...
Żegnaj, tato.
Będziemy mieć dziecko!
- Simon zszedł z dachu! - Zabiję go.
Poszedł sobie?
Dzięki Bogu.
Otwórz drzwi.
Dzięki Bogu, nic ci nie jest.
Ty idioto. Co ty sobie myślałeś?!
Trzymaj się z dala od mojej córki.
- Martha, nie wtrącaj się. - Tato, pobieramy się.
Pobieramy się.
Nie musisz za niego wychodzić z powodu ciąży.
- Poradzimy sobie z tym. - Pobieramy się, bo go kocham.
- Nie możesz. - Właśnie, że tak.
To moje życie, mój wybór. Przykro mi jeśli ci się nie podoba.
Takie życie.
Powiem ci coś jeszcze...
jeśli nie zmienisz postawy, skończysz jako samotny, zgorzkniały staruszek.
Tato.
Kochanie, musimy zaczynać. Daniel, widziałeś wujka Allfiego?
Co tam się dzieje? Nieważne, co z tym trupem?
- Jakim trupem? - Nie pierdolcie mi tu. Widziałem trupa.
Zdejmijcie mnie z tego sracza!
Słyszałeś, będzie miała dzieciaka? W porę się wycofałem.
- Kochasz ją. - Tak, ale widzisz mnie z dzieckiem?
- Nie. - Dokładnie.
Jak tam problem skórny? - To pewnie nic.
Bardziej martwię się, że wujek Alffie nasrał mi do ust.
Był martwy. Czemu mnie nie słuchacie?
- Był martwy. - Wierzymy wujkowi.
- Drzwi się otworzyły, widziałem go. - Ale to był koszmar.
Ekscytujące, prawda? Pogrzeb i w ogóle.
Jeśli chodzi o mieszkanie to zadzwonię, obiecuję.
Poradzimy sobie.
Musimy to zrobić. Trumna ma być otwarta?
Proszę usiąść. Zaczynamy.
W imieniu rodziny chciałbym przeprosić, za zakłócenia, ale możemy już kontynuować...
Daniel chciałby wygłosić kilka słów o ojcu. Szybciutko.
Mój ojciec był wyjątkowym człowiekiem.
Urodził się w 1938 roku. Na rok przed wojną.
W małym...
- Co się dzieje? - Tam ktoś jest.
Wiedziałem!
Co ty robisz w trumnie mojego ojca?!
Ty mały chuju!
Mój ojciec był wyjątkowym człowiekiem!
Nie był ideałem...
ale był dobrym człowiekiem.
I kochał nas.
Chciałem mu tylko dać godne pożegnanie. To takie trudne?
Może...
może lubił robić pewne rzeczy.
Życie nie jest proste. Jest skomplikowane.
Jesteśmy rzuceni w świat pełen chaosu i zamieszania.
Pełen pytań, bez odpowiedzi. Śmierci czekającej na każdym rogu.
Staramy się jak możemy.
Na tyle nas stać. Ojciec też tak robił.
Chciał mi przekazać by chwytać życie za rogi, bo nie wiadomo ile ci zostało.
I nieważne czy osiągniesz sukces, czy poniesiesz porażkę...
najważniejsze jest, by próbować.
Może cię tylko pokierować, na końcu jesteś zdany na siebie.
Sam musisz dorosnąć.
Gdy opuścicie to miejsce...
chciałbym, byście zapamiętali ojca takim, jakim był.
Porządnym, kochającym człowiekiem.
Gdybyśmy wszyscy byli tak hojni i...
wyrozumiali jak mój ojciec...
świat byłby dużo lepszy.
Jak mama?
Przeżyła.
Jest pozytyw, teraz wie, czemu tak dawno nie uprawiali seksu.
Spytałem się czy pojedzie za mną do N.Y.
Pozwoli wam trochę odetchnąć.
Kupić mieszkanie.
Dałeś naprawdę dobrą mowę.
Była...
imponująca.
Jakbyś miał czas, mógłbyś spojrzeć na moją powieść.
Jestem skonana.
Wujek Alffie wciąż gada o trupie w łazience.
- Lepiej jak tutaj przenocuje. - Nic mu nie będzie?
Dałam mu valium i położyłam do łóżka.
Wszystko jest tak kurewsko zielone.